خدایم....

تو زیباترین"ﺣـــﻀﻮﺭ" ﺯﻧﺪگَی ﻣﻨﯽ
ﻭﻣﻦ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻪ ﺁﻏﻮﺷﺖ ﺧﻮ گَرﻓﺘﻪ ﺍﻡ ..
ﺧﻮ گرﻓﺘﻪ ﺍﻡ؛ ﺑﻪ ﺁبی ﺁﺳﻤﺎﻧﺖ
ﺑﻪ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻫﺎﯼ بی ﺸﻤﺎﺭﺕ
ﺑﻪ ﺑﺨﺸﺶ ﻫﺎی ﺳﺨﺎﻭت مندﺍﻧﻪاﺕ.
ﺧﻮ گرﻓﺘﻪ ﺍﻡ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ کرﺩﻥ ﻭ
ﺑﻮﯾﯿﺪﻥ گلهایی که ﺑﺮﺍﯾﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﯽﺑﻪﺁﻓﺘﺎﺑﯽ که ﻫﺮ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻫﺪﯾﻪ میدهی..

ﺧــــﺪﺍﯾﺎ ! ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ گرﻓﺘﯽ ﻭ ﺑﺨﺸﯿﺪی، ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ که ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ی ﺯﻧﺪگی ، ﻧﻪ ﻏﺼﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ برای ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻫﺎﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺷﺎﺩ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺮﺍی ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻫﺎ

ﻣﯽ گوﯾﻨﺪ ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﺎﺭﯼ ﺷﺪﻥ ﻭ علف ها ﺩﺭ ﺳﺒﺰ ﺷﺪﻥ ﻣﻌﻨﯽ ﭘﯿﺪﺍ می کنند.
کوﻫﻬﺎ ﺑﺎﻗﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺩﺭﯾﺎﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﻮﺝ، ﺯﻧﺪگی ﭘﯿﺪﺍ می کنند ﻭ ﻫﻤﻪ ئ ﺍنسان ها ﺑﺎ ﻋﺸﻖ...

ﭘــﺲ ﻗﻠﺒــﻢ ﺭﺍ ﭘﺬﯾــﺮﺍ ﺑــﺎﺵ ﻭ
ﻋﺸﻘﺖ ﺭﺍ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﺩﺭ آﻥ ﺟــﺎﯼ ده....

آمــــین